De kracht van de stilte (en waarom ik meer connectie voel met mijn omgeving als ik dagenlang niet mag spreken) | Je Coach

De kracht van de stilte (en waarom ik meer connectie voel met mijn omgeving als ik dagenlang niet mag spreken)

Waarom zou je er zelf voor kiezen om dagenlang je mond te houden, je telefoon in te leveren en je terug te trekken in een klooster? Wat heb je eraan om een hele dag te mediteren en in stilte te eten? Besta je nog wel als je geen feedback krijgt van je omgeving? Dat je geen likes krijgt, dat je niet even dat mooie nieuw ontdekte koffietentje mag delen met je omgeving? Heb je dan niet het gevoel vergeten te worden, dat je niet meer bestaat?

In het kader van mijn opleiding ‘The Human Centered Organisation’ aan de Arteveldehogeschool gingen wij op stilteretrait. Wij zouden van donderdagavond tot en met zaterdagmiddag in een Karmelietenklooster midden in Gent verblijven en mediteren. Toen ik dit hoorde was mijn eerste gedachte; “Dat ga ik nooit kunnen, ik ga gek worden van de stilte, van de afzondering”. Mijn innerlijke criticus verklaarde mij voor gek, omkeren en wegrennen was volgens hem (ja de mijne is een man) de enige optie. Maar toch voelde ik ook een nieuwsgierigheid opborrelen. Helemaal toen ik er met mijn omgeving over sprak en ineens bleek hoeveel mensen dit graag eens zouden doen of al hebben gedaan (en er laaiend enthousiast over waren). Weet jij een betere manier om je innerlijke ‘ik’ eens te laten stoppen en landen? Mindfulness pur sang, ik was er klaar voor!

Wat kun je verwachten bij een stilteretraite?

Iedere stilteretraite is anders. Je kunt een weekend verstillen, een week, 2 weken, op veel verschillende locaties in zowel binnen- als buitenland.

Belangrijk is te weten dat je jezelf zult tegenkomen. Door de stilte en het feit dat je geen connectie hebt met de buitenwereld, valt je sociale masker af. Je komt terecht bij je eigen ‘ik’, er is geen ontkomen aan. Je gaat open staan voor andere prikkels. Ik merkte het zelf ook na de eerste avond mediteren, ineens zag ik nog meer de schoonheid van de locatie waar wij zaten, de bijzondere patronen in de tegels op de binnenplaats. Het eten dat zo lekker smaakte. Ik merkte bijzondere vogels op in de kloostertuin, de schoonheid van de winter in de bomen, in de planten. De geuren, alles werd intenser.

Er was geen afleiding anders dan de stem van onze begeleiders. We hadden geen communicatie met de buitenwereld. Geen mobiele telefoon, geen televisie, alleen onszelf en onze eigen gedachten. Een pure totale digitale detox.

Wij werden begeleid door 2 docenten die samen een schema hadden opgesteld voor deze dagen. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat zou er op verschillende manier gemediteerd worden. Zittend, staand of liggend. Belangrijk was dat wij het onszelf confortabel maakten en een gevoel van veiligheid voor onszelf creëerden. Dat wij de ruimte konden nemen om bij onszelf naar binnen te gaan. Welke gedachten komen er binnen? Hoe reageer ik daar op? Welke emoties voel ik? Waar voel ik dat in mijn lichaam? Observeer deze gedachten en laat ze zijn, vecht er niet tegen. Dat klinkt misschien heel eenvoudig, maar soms was dat best even lastig. Ik ben mijzelf ook echt letterlijk tegengekomen tijdens deze meditaties. Ik heb zowel blijdschap, geluk als boosheid gevoeld en ook verdriet. Ik voelde alles heel sterk in mijn lichaam, ik zag het als het ware gebeuren. Ik zorgde dat ik dan even stopte met de meditatie om de gedachte te kunnen laten zijn en voelde dan dat het langzaam wegebte. Dit gaf ruimte, bij elke ervaring een beetje meer. Hoe fijn was dat?

Dat stil zijn is zo gek nog niet

Het is niet eenvoudig om de stilte te omarmen. Door alle continue prikkels waar wij aan worden blootgesteld, hebben we al snel een gevoel van verveling als wij stil zijn en voelen we onrust. Als je niets doet, verdwijnen de vanzelfsprekendheid van je gewoontes en overtuigingen en de illusie van een identiteit die we ermee voeden. Zijn wij wel echt die persoon die wij laten zien aan de buitenwereld? Is dat dan ook de persoon die wij willen zijn? Bij de ruimte die je door deze stilte en afzondering schept is het onderdrukken van gevoelens en gedachten simpelweg geen optie meer. Soms moet dat gewoonweg pijn. Er is soms verdriet, er is soms boosheid, dat is een feit en dat mag er zijn.

Het meest verbazende voor mij was dat na de dagen van in stilte mediteren wij langzaam werden teruggebracht naar de wereld daarbuiten. Naar de wereld vol prikkels. Ikzelf voelde een bepaalde angst voor deze prikkels en het verlaten van de veilige stille cocon waar ik de laatste dagen in had gezeten. Het was dus duidelijk wat voor een impact deze retraite had gemaakt op mij.

Tijdens de check-out mochten we ervaringen uitwisselen. Ons eerste moment van weer mogen spreken. Stuk voor stuk gaven wij aan dat we zo hadden genoten van het niet geconnecteerd zijn, van het gewoon zijn in het moment zelf. Niet die prikkels van met name de mobiele telefoons te voelen en te ervaren. Waarom doen wij onszelf dat toch aan?

En wat krijg je ervoor terug?

Dat zal voor iedereen anders zijn, maar ik kan je zeggen dat hetgene wat ik voelde ruimte was. Ruimte voor nieuwe creatieve impulsen. Ik voelde weer een richting, had mijn focus weer terug. Wat ook heel mooi en waardevol gevoel gaf, was dat we ons allemaal heel sterk met elkaar verbonden voelden, ondanks de stilte. Ondanks dat je alles alleen deed en met jezelf bezig was, voelde je toch heel sterk de groep en de veiligheid van de groep.

En last but not least het was ook een mooie les naar mijn innerlijke criticus die bang was voor de stilte. Want die stilte, die was toch echt heel fijn.


Terug naar blog